Op 10 november geeft Carola Van den Wijngaert een lezing waar wordt ingegaan op de interactie tussen hedendaagse kunst en historische monumenten.

Wie terugblikt op het restauratiegebeuren van de laatste decennia stelt vast dat restauratoren- en erfgoedzorgers een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan het behoud van ons cultureel erfgoed. Respect voor het monument als geheel en het unieke kader waarvoor vele kunstwerken werden ontworpen, vormen de basis van de erfgoedzorg. Vanuit dit perspectief is het aanvaarden van de natuurlijke veroudering van materialen en objecten is een logisch gevolg.
Maar wie kritisch is, stelt bij tijd en wijle de vraag of een aantal beslissingen en interventies niet met te veel “behoudende ijver” worden uitgevoerd. Conserveren en/of restaureren lijkt een reflex, een automatisme te zijn geworden, ongeacht de staat waarin de kunstwerken zich bevinden. Het is alles behalve evident om een kunstwerk, zelfs nog nauwelijks herkenbaar, te vervangen door iets nieuw. Wie in de erfgoedzorg pleit voor vervanging of vernieuwing waagt zich al snel op glad ijs, ten dele omdat kunstenaars en erfgoedzorgers zich vaak in totaal gescheiden werelden bewegen.

De lezing geeft aan waar de gevoeligheden liggen, maar wil tegelijk aan de hand van talrijke praktijkvoorbeelden tonen dat hedendaagse kunstwerken, integraties en/of ingrepen, een nieuwe dynamiek kunnen geven aan een historisch monument.

Waar: Academie voor Beelden Kunst, Minderbroedersgang 5, Mechelen
Wanneer: Woensdag 10 november om 20.00u

.